گفتمش: بگشا پنجره را تا بدمد روح شقایق، کنج دنیای قشنگت...

بگشا پنجره را تا که به پرواز درآیم، دل ببندم به لبِ بامِ نگاهت...

و بخندم و بدانم که تو در سینه ی من همچو گلی سرخ تپیدی.

همچو باران، لب دریای وصالم تو چکیدی...

بگشا پنجره را تا که بینم چو نسیمی، تو به احساسِ گلِ میخکِ تنهای خیالم،

بر دل من دست کشیدی...

دوستت دارم

خداوند فرمود: اجیب دعوة الداع اذا دعان : اجابت می کنم دعای دعا کننده را هنگامی که مرا می خواند.

اینکه اجیب را مقدم بر دعا کردن ذکر فرمود، یعنی اول اجابت الهی است بعدا دعای عبد.

اصلا به وجود آمدن خواست و دعای عبد از آثار اجابت الهی است. عمل صالح و عبادتی که موفق به انجام آن شدی از آثار قبول الهی است. قبول او مقدم بر عمل تو است، پس حالا که انجام دادی مطمئن باش که او قبول کرده است و این خودت هستی که باید عمل خودت را قبول کنی.

(مصباح الهدی)