علامه محمدحسین طباطبایی می فرمود: در ایام تحصیلاتم که در نجف بودم، در یکی از سالها ارتباط ما در عراق با ایران بسیار با دشواری انجام می شد. این مسئله منجر به تنگناهای مالی و کمبود امکانات اولیه زندگی گردید.

به هرحال، روزی خدمت استاد آیت الله سیدعلی قاضی رفتم و قصه دلم را با او گفتم. استاد به نصیحت و دلداری من پرداخت. آنگاه که از خدمت استاد بازگشتم، چنان سبکبار شدم که گویا در زندگی هیچ سختی و غمی ندارم. مضمون نصیحت های استاد را به شکل یک دوبیتی درآوردم:

پیر خِرَد پیشه ی نورانیم

بُرد ز دل زنگ پریشانیم

گفت که در زندگی آزاد باش

هان گذران است جهان، شاد باش ...